در اتاق عمل باز میشه

دکتر با یه حالت معمولی میاد بیرون

میگه همه تلاشمون رو کردیم ولی احتمال موندنش کمه

شاید فقط یه درصد امید, به برگشتنش باشه

همه میریزن بهم یکی داد میزنه یکی گریه میکنه یکی میزنه توی سرش

ولی اون ته یکی آروم نشسته و امید,وار به اون یه درصد و برگشتنش

زیر لب زمزمه میکنه و با قوت قلب خاصی نگاه میکنه

الان به یکی مثل اون نیاز دارم

خیلی خیلی ...

این روزا انقدر با خودم درگیرم که حتی دیگه به قضاوتهای درست و نادرست اطرافیان

اصلا توجهی نمیکنم، گاهی وقتا فک میکنم هرکاری میکنم آخرش اونی که میخوام نمیشه

و به شکل عجیبی یه اتفاقی میفته که خرابش میکنه و شرایط فراهم میشه برای کسایی

که در موقعیت من نیستند و به راحتی قضاوتم میکنن گرچه برام مهم نیست ...

به قول یکی : بنده ی لب پرتگاه مانده را چه به قضاوت دیگران ...